بی شک نیازی به توضیح نیست...بعضی اتفاقها آیینه اند...

حتی گذراز کوچه ای و دیدن کتابی و درک اعجازی

برگرفته از :

کنار رود پیدرا نشستم و ...

به آنچه کودک درون سینه مان می گوید گوش بسپریم.از این شرمنده نشویم.نگذاریم بترسد،که تنهاست و شاید هرگز کسی صدایش را نشنود...بگذاریم که او کمی مهار هستی مان را در دست بگیرد.او می داند که هر روز با روز دیگر متفاوت است

کاری کنیم که بار دیگر احساس محبوب بودن کند.راضیش کنیم _حتی اگر مستلزم رفتاری نامانوس باشد،حتی اگر از نظر دیگران احمقانه بنماید!

فراموش نکنیم که :خرد آدمیان در برابر خداوند جهالت است...

 روش های بسیاری برای خودکشی هست.کسانی که می کوشند جسمشان را بکشند،قانون خدا را زیر پا می گذارند.آنان که می کوشندروح خود را نابود کنند نیز قانون خدا را زیر پا می گذارند،هر چند گناهشان در دیدگان آدمیان کم تر آشکار است...

...آن جا بودم ،چون _نا گهان _زندگی مرا به زندگی باز گردانده بود ...احساس گناه یا ترس یا شرم نمی کردم و متقاعد می شدم که حق با اوست:

هنوز لحظه هایی هست که باید در آنها خطر کرد،گامهای جنون آمیز برداشت...

گفتم :به سلامتی خردمندان که می فهمند بعضی عشق هاحماقت های کودکانه اند!

پاسخ داد:کسی که خردمند است،تنها به این خاطر خردمند استکه عشق می ورزد.وکسی که احمق است ،تنها به این خاطر احمق است که فکر می کند می تواند عشق را بفهمد.

در بیلبائو باران می بارد...در جهان باران می بارد...عاشق باید بداند چگونه گم شود و چگونه پیدا...او می داند توازن این دو چیز را حفظ کند...(دیوانگان بودند که عشق را اختراع کردند)

دوست داشتم با کسی آن جا می بودم که قلبم را به حال خود می گذاشت.با کسی که می توانستم بدون ترس از فراق در روز بعد این لحظه را با او زندگی کنم.آنگاه زمان آهسته تر می گذشت می توانستیم خاموش بمانیم _چرا که تمام عمر را برای حرف زدن وقت داشتیم.نیازی نبود خودم رانگران مسایل جدی کنم،نگران تصمیم های جدی ،واژه های بی رحم.

ساکت هستیم ...و این یک نشانه است!

فکر کردم:در این اتاق هستم.دور از همه چیز های مانوسم!درباره ی چیز هایی صحبت می کنم که هرگز برایم جالب نبوده و در شهری می خوابم که هرگز به آن پا نگذاشته ام...می توانم چند دقیقه ای وانمود کنم که تفاوت دارم...

به زنی که تا آن زمان بودم نگریستم:شکننده ،با تظاهربه توانمندی .از همه چیز می ترسیداما به خود می گفت:این ترس نیست!فرزانگی کسی است که واقعیت را می شناسد.جلو پنجره هاییکه شادی و نور خورشید از آنها به درون می تابید پرده می کشید تا رنگ روکش مبل های قدیمی اش نپرد!...ومشغول مهار و به اسارت کشیدن چیزی که باید همواره آزاد باشد:احساساتش.می کوشید با رنج گذشته درباره ی عشق آینده قضاوت کند.

عشق همیشه تازه است...وهمیشه ما را به جایی می برد.دوزخ یا بهشت...بایدآنرا پذیرفت!حتی اگر به معنای ساعت ها ،روزهاوهفته ها نا امیدی و اندوه باشد...چون او نیز به جستجوی ما بر می خیزد...و ما را نجات می دهد!

چیزی را که می خواستم فهمیدم:حقیقت همواره همان جایی است که ایمان هست!...

این عطیه مال کسی است که آنرا بپذیرد.فقط کافی است بپذیرد...بپذیرد و از اشتباه کردن نترسد...

تنها کسی که شاد است، می تواند شادی را بپراکند.برو و هر شک و تردیدی را از میان ببر...در دنیا بمان یا به صومعه برگرد.اما هر کدام را انتخاب کردی باید با تمام وجودت آنجا باشی!یک قلمرو شقه شده در مقابل حمله ی دشمن تاب نمیآورد.یک انسان شقه شده نمی تواند با متانت با زندگی روبه رو شود...

گفتم:اگر درد باید بیاید زودتر بیاید.چون تمام عمرم پیش رویم استو باید آن را به بهترین شکل به کار بگیرم.اگر او باید انتخابی بکند زودتر.بعد منتظرش می مانم...یا فراموشش میکنم.

انتظار دردآور است.فراموشی دردآور است.اما بی تصمیمی از هر رنجی بدتر است...